Als systemen haperen, krijgt de mens de rekening

We hebben 10 à 15 centimeter sneeuw. Geen meter, geen ramp, geen poolstorm. Gewoon sneeuw.

En toch ligt het land plat.

Afval wordt niet opgehaald.
Dingen zijn niet te regelen.
Telefonisch kom je nergens doorheen.

En het antwoord is overal hetzelfde: veiligheid.

Maar laten we eerlijk zijn:
dit heeft weinig met veiligheid te maken en alles met bestuurlijke keuzes.

We hebben het onszelf zo efficiënt gemaakt dat het breekt

Jarenlang is er bezuinigd.
Materieel weg.
Kennis weg.
Buffers weg.

Gemeenten fuseerden, diensten werden “slanker”, winters werden statistiek.
Want: dit soort weer komt toch bijna niet meer voor.

Tot het wél gebeurt.

En dan blijkt ineens:

• te weinig strooiwagens

• te weinig zout

• te weinig mensen

• te weinig speelruimte

Maar in plaats van verantwoordelijkheid te nemen, gebeurt er iets anders.

De gevolgen schuiven we door

Het afval wordt niet opgehaald.
Na kerst.
Na oud en nieuw.
Met volle containers.

De boodschap aan burgers:

“U kunt het zelf naar de stort brengen. Als die open is.”

Dat is geen gedeelde verantwoordelijkheid.
Dat is afwentelen.

Want:

• niet iedereen heeft vervoer

• niet iedereen is mobiel

• niet iedereen kan wachten

• en de oorzaak ligt niet bij de burger

Veiligheid wordt het argument, maar gemak voor het systeem is het resultaat.

Regels zonder begrip maken meer kapot dan ze voorkomen

Hetzelfde zien we bij Oud & Nieuw.

In sommige steden is vuurwerk al jaren verboden.
Met handhaving, camera’s en stevige taal.

Resultaat?
Meer spanning.
Meer verzet.
Meer schade.

En dan klinkt het bekende refrein:

“Zie je wel? Nog strengere regels nodig.”

Dat is geen vooruitzien. Dat is achteraf gelijk proberen te halen.

Vergelijk dat met plekken waar geen verbod is, maar wel:

• sociale norm

• nabij gezag

• aanspreken

• corrigeren

• herstellen

Daar blijft de schade beperkt.
En wie over de schreef gaat, krijgt een duidelijke correctie -
en daarna is het klaar.

Geen dossiers.
Geen framing.
Geen morele inflatie.

Besturen is gedrag begrijpen, niet wegregelen

We zijn gaan geloven dat elk probleem oplosbaar is met:

• meer wetgeving

• meer regels

• meer controle

Maar samenlevingen functioneren niet op verboden.
Ze functioneren op begrepen grenzen.

Zodra bestuurders:

• verder van mensen af staan

• abstract gaan spreken

• en risico’s juridisch afdekken

ontstaat vervreemding.

En die vervreemding zie je nu overal:

• in sneeuw

• in afval

• in vuurwerk

• in vertrouwen

Misschien is dit de pijnlijkste conclusie

De mens wordt steeds vaker gezien als storende factor in een systeem dat “moet werken”.

Maar systemen bestaan niet om te werken.
Ze bestaan om mensen te dienen.

En als dat uit het oog wordt verloren, dan kun je nog zoveel regels maken -
dan wordt het niet veiliger, niet rustiger en zeker niet menselijker.

Besturen vraagt moed:

• om buffers te houden

• om nabij te zijn

• om te zeggen: dit verbod werkt averechts

• om fouten te erkennen

Zonder dat schuiven we alles door.
En dat voelt iedereen.

Niet boos.
Niet schreeuwend.
Maar steeds stiller.

Nederland, Europa en de rekening voor de burger

De vergelijking begon bij iets alledaags: een auto. Een Volkswagen, later een MG ZS EV. Duitsland versus Nederland. Steeds dezelfde uitkomst: de Duitser is goedkoper uit. In aanschaf, in vaste lasten, in maandelijkse kosten.

En dan schuurt het.

We leven zogenaamd in één Europa. Vrij verkeer van goederen, gelijke concurrentie, gezamenlijke markt. Maar zodra je als burger over de grens kijkt, zie je iets anders: Nederlanders betalen structureel meer dan burgers in omringende landen.

De auto is geen uitzondering. Het is een symptoom.

---

Het verhaal dat niet meer klopt

Nederland loopt politiek voorop in het roepen om “meer Europa”. Tegelijkertijd worden Nederlandse burgers:

• zwaarder belast

• sterker gestuurd via prijzen

• geconfronteerd met hogere vaste lasten

• en vaker aangesproken op morele doelen (klimaat, mobiliteit, gedrag)

Dat wringt.

Want Europa verplicht Nederland zelden tot deze hoge lasten. De EU stelt kaders, geen tarieven. Duitsland, België en andere lidstaten laten zien dat er veel meer nationale ruimte is dan Nederland benut.

De conclusie wordt daarmee onontkoombaar:

Het probleem zit niet primair in Europa, maar in de keuzes van de Nederlandse overheid.

---

Waarom Nederland dit doet

1. Sturen via de portemonnee

Nederland bestuurt niet hard, maar indirect. Geen verboden, maar prijsprikkels:

• hogere belastingen

• hogere accijnzen

• hogere vaste lasten

Alles mag — zolang je het kunt betalen.

Dat vergroot ongelijkheid.

2. De loyale belastingbetaler

De hardwerkende Nederlander is:

• gehoorzaam

• administratief netjes

• weinig geneigd tot protest

Voor de overheid is dat een betrouwbare inkomstenbron. Dat maakt het verleidelijk om steeds opnieuw bij dezelfde groep te halen.

3. Europa als legitimatie

“Europa” wordt vaak gebruikt als uitleg of schild. Maar in werkelijkheid zijn het nationale keuzes die leiden tot hogere lasten.

4. Een grote, complexe overheid

Veel regelingen, veel uitzonderingen, veel uitvoeringskosten. Hervormen is politiek pijnlijk. Belastingen verhogen is eenvoudiger.

---

Gevolg: groeiend wantrouwen

Wat vroeger nog verkocht kon worden als “we betalen meer, maar krijgen ook meer zekerheid”, houdt geen stand meer.

• Zorg staat onder druk

• Wonen is onbetaalbaar

• Mobiliteit wordt ontmoedigd

• Energie blijft onzeker

En ondertussen loopt Nederland in Europa voorop in vaste lasten.

Dat tast vertrouwen aan. Niet alleen in Europa, maar vooral in de eigen overheid.

---

Gemiddelde lasten & overheidsclaims (indicatief)

Totale collectieve lastendruk (belastingen + premies)

• 2025: ± 39,5% van het BBP

• 2026 (raming): ± 40–41% van het BBP

Nederland behoort hiermee tot de Europese top.

---

Verdeling – waar de overheid meer van wil (indicatieve aandelen)

Post	Aandeel huishoudinkomen 2025	Verwachting 2026
Inkomstenbelasting & premies	~ 27–30%	+0,5–1%
BTW (alle consumptie)	~ 12–14%	stabiel / licht stijgend
Accijnzen (brandstof, energie, alcohol, tabak)	~ 5–6%	stijgend
Lokale lasten (gemeente, waterschap)	~ 3–4%	stijgend
Mobiliteit (MRB, BPM, heffingen)	~ 4–5%	stijgend (zeker EV’s)
Energie & klimaatgerelateerde heffingen	~ 6–8%	stijgend

Let op: dit zijn gemiddelde indicaties. De werkelijke last verschilt per huishouden, maar de trend is duidelijk omhoog.

---

Slot

De roep om “meer Europa” botst met de realiteit van steeds hogere nationale lasten. Zolang Nederland zijn burgers zwaarder belast dan buurlanden — zonder aantoonbaar betere zekerheid — groeit het wantrouwen.

Niet omdat Europa faalt.

Maar omdat eerlijk bestuur verdwijnt achter mooie woorden.

---

Tussen regels en ruimte

Het afgelopen jaar heeft mij niet geleerd hoe het systeem werkt.

Dat wist ik al.
Het heeft mij vooral opnieuw laten zien hoe slecht systemen met mensen omgaan zodra het schuurt.

We leven in een tijd waarin bijna alles wordt teruggebracht tot regels, kaders en protocollen. Alsof je mens-zijn kunt vangen in een formulier. Alsof complexiteit verdwijnt zodra je er een stempel op zet. Het tegendeel is waar. Hoe strakker het systeem, hoe groter de schade als iemand niet meer past.

Wat mij dit jaar opviel, is hoe weinig ruimte er soms is voor twijfel, vertraging of gewoon: even niet kunnen. De reflex is bijna altijd dezelfde: trekken, duwen, structureren, corrigeren. Terwijl iedereen voelt dat dat zelden werkt.

We zijn collectief gaan geloven dat harder trekken gelijkstaat aan verantwoordelijkheid nemen. Maar verantwoordelijkheid zonder menselijkheid is leeg. Regels zijn nodig, ja. Maar zodra regels belangrijker worden dan de situatie, is er iets fundamenteel mis.

Wat ik steeds duidelijker zie, is dat veel problemen niet ontstaan door onwil of gebrek aan inzet, maar door systemen die geen ruimte laten voor nuance, herstel of verschil. En toch blijven we doen alsof het probleem bij de mens ligt, niet bij het kader.

Ik heb dit jaar bewust vaker gekozen om niet mee te bewegen met die reflex. Niet omdat ik tegen regels ben, maar omdat ik vóór mensen ben. Omdat ik geloof dat echte vooruitgang niet ontstaat door druk, maar door vertrouwen. Niet door controle, maar door verantwoordelijkheid daar te leggen waar die hoort.

Dat vraagt iets wat we verleerd zijn:
rust verdragen.
niet-weten uithouden.
ruimte laten ontstaan.

Dat is geen zachte houding. Dat is juist ongemakkelijk. En misschien daarom wel zo hard nodig.

Ik sluit dit jaar af met minder geduld voor lege procedures en meer aandacht voor wat klopt. Met minder behoefte om gelijk te krijgen en meer behoefte om het juiste te doen — ook als dat niet binnen de lijntjes past.

Voor het komende jaar wens ik mezelf (en ieder die dit leest) niet per se meer antwoorden.
Wel meer lef om vragen te blijven stellen.
En de moed om niet automatisch mee te lopen, alleen omdat het zo hoort.

Waarom een open gesprek over Europa bijna onmogelijk is geworden

 

En waarom dat ons allemaal zorgen zou moeten baren

Er is iets geks aan de hand in onze samenleving.
Iedereen heeft het over “dialoog”, “samen”, “verbinding”, “luisteren”, maar zodra het gesprek gaat over Europa — of eigenlijk: over macht, democratie en verantwoordelijkheid — lijkt die openheid in één klap te verdwijnen.

Probeer een kritische vraag te stellen over de EU en je ziet het gebeuren:
gezichten verstrakken, stemmen verharden, redelijkheid verdwijnt.
Je hoeft niet eens een standpunt in te nemen — een vraag is al genoeg om in het verkeerde kamp te worden gezet.

En dat is geen incident.
Het is een patroon.

De reflex: niet luisteren, maar labelen

Veel discussies lopen niet vast op inhoud, maar op defensieve reflexen.
In plaats van:

“Vertel, hoe zie jij dat?”

Krijg je:

• “Jij gelooft zeker in gevaarlijke dingen.”

• “Pas op hoor, dit is extreem.”

• “Ga je me nu vertellen dat de EU slecht is?”

• “Wil jij oorlog dan?”

En voordat je het weet, ben je geen gesprekspartner meer maar een projectiescherm.
Niet omdat je iets geks zegt, maar omdat je durft te twijfelen aan iets wat voor veel mensen een psychische veiligheidshaak is geworden.

De EU als identiteitsanker

De Europese Unie is voor veel mensen niet zomaar een instituut.
Het is een symbool voor vrede, vooruitgang, stabiliteit.
En wie kritiek levert, raakt onbedoeld iets veel diepers dan beleid:
het raakt iemands zelfbeeld.

Mensen verdedigen niet de EU.
Ze verdedigen hun comfort, hun gevoel van zekerheid, hun angst voor chaos.
En wie aan dat gevoel komt, wordt niet weerlegd maar verworpen.

Dat is de echte reden waarom kritiek zo snel wordt gezien als gevaarlijk, verdacht of extreem.
Niet omdat het inhoudelijk niet klopt, maar omdat het iets in mensen raakt wat ze liever niet openen.

Koppen in het zand, maskers omhoog

Dat veel mensen de kop in het zand steken, komt niet door domheid of kwaadwillendheid.
Het is een vorm van psychische zelfbescherming.
Toegegeven: een begrijpelijke reflex, maar wel een gevaarlijke.

Want als we niet meer mogen praten over:

• democratische controle

• transparantie

• macht die zich aan niemand verantwoordt

• beleid dat verder centraliseert dan ooit democratisch is afgesproken

• de gevolgen van technocratie

• de afstand tussen burger en besluitvorming

… dan verliezen we precies dat wat Europa altijd moest beschermen: vrij denken, kritisch luisteren en volwassen democratie.

De ironie: wie vragen stelt, wordt weggezet als gevaarlijk

In een gezonde samenleving is de kritische burger de ruggengraat.
Maar in het huidige klimaat zie je een omkering:

• Wie vragen stelt, wordt aangevallen.

• Wie twijfelt, wordt geridiculiseerd.

• Wie nuance zoekt, wordt geparkeerd in hokjes waar hij niet thuishoort.

En dat is misschien wel het meest verontrustende van alles:
de sociale druk om te zwijgen is groter geworden dan de behoefte om te begrijpen.

Het echte probleem is niet de EU — het is het gesprek

Of je pro- of anti-EU bent, doet er minder toe dan één simpel feit:

We kunnen er niet meer volwassen over praten.

Als een samenleving geen kritische vragen meer verdraagt, geen afwijkende mening meer kan horen zonder in de verdediging te schieten, dan zijn we iets essentieels kwijt: het vermogen om samen te denken.

En dat is precies hoe democratie afglijdt:
niet met harde klappen, maar met zachte censuur, sociale druk en de angst om eerlijk te zijn.

Waarom ik dit toch opschrijf

Omdat er steeds meer mensen zijn die voelen dat er iets niet klopt.
Niet omdat ze tegen Europa zijn,
maar omdat ze voor eerlijke dialoog, transparantie en echte democratische volwassenheid zijn.

Zij verdienen woorden.
Zij verdienen ruimte.
Zij verdienen dat iemand zegt wat zij allang voelen maar nergens kwijt kunnen:

Je bent niet gek.
Je bent niet gevaarlijk.
Je bent niet extreem.
Je bent een burger die vragen stelt.
En dat zou juist de norm moeten zijn — niet de uitzondering.

Als we een sterk Europa willen, begint dat niet bij méér macht, méér centralisatie of méér symboliek.
Het begint bij iets simpels en fundamenteels:

Het recht om vragen te stellen zonder te worden verbrand.

#Europa, #EuropeseUnie, #EUkritiek, #Democratie, #OpenDialoog, #Vrijdenken, #Machtsstructuren, #PolitiekBewustzijn, #KritischDenken, #Samenleving, #Transparantie, #Burgers, #Debatcultuur, #Identiteit, #Psychologie, #Macht, #VrijheidVanMeningsuiting, #EuropeesDebat, #Reflectie, #Opinie, #Maatschappij

De Grote, Absurd-Feitelijke Doempraat-Tijdlijn

 

Hoe de wereld al zestig jaar lang nét niet vergaat (en waarom dat ons juist iets leert)

---

Als er één traditie is die de mensheid verbindt, dan is het niet kerst, niet voetbal, niet de lente.
Nee — het zijn doemvoorspellingen.

Al sinds de jaren ’60 verschijnt er om de paar jaar iemand in een witte jas, in een krantenkolom of in een politiek podium die zegt:
“Mensen, nu is het echt zo ver. Nog maar X jaar tot het einde.”

En iedere keer opnieuw denken we:
“Deze keer zou het wel eens kunnen kloppen…”

Maar als we terugkijken, zien we iets opvallends:
de meeste voorspellingen kwamen niet uit — niet eens een beetje.
En toch blijven we erin trappen.

Daarom neem ik je mee in een satirische, maar feitelijk kloppende tijdreis door 60 jaar doemdenken.
Niet om iets of iemand belachelijk te maken — maar om even stil te staan bij de kracht van angst, de zwakte van voorspellingen…
en de enorme veerkracht van de mens.

---

🎬 1960s — De Oorsprong van het Einde

De jaren zestig waren de geboortegrond van massa-mediapaniek.

• 1967: Er komt een wereldwijde hongersnood vóór 1975.

• 1968: Overbevolking zal het einde van de beschaving brengen.

• 1969: Iedereen verdwijnt in 1989 in een “blauwe stoomwolk.”

Toen de klok 1989 bereikte, gebeurde er vooral dit:
de Berlijnse Muur viel, de wereld veranderde — maar geen blauwe stoom.

---

❄️ 1970s — De Nieuwe IJstijd (die nooit kwam)

Als je in de jaren ’70 leefde, had je misschien schaatsen moeten kopen.
Niet om te rijden, maar om te overleven.

• 1970: Nieuwe ijstijd vóór 2000.

• 1974: Time Magazine: Another Ice Age?

• 1976: “Wetenschappelijke consensus: planeet koelt af.”

Niet dus.

En toch: toen de voorspelling niet klopte, kwam er gewoon een nieuwe.
Dat is ook een traditie.

---

🔥 1980s — Zure Regen, Verdrinkende Steden & Peak Oil Deel 12

De jaren ’80 waren creatief:

• 1980: Zure regen zal alle meren doden.

• 1988: Malediven onder water in 2018.

• 1989: New Yorks West Side Highway staat in 2019 onder water.

Er was in 2019 inderdaad water op de highway — van een gesprongen waterleiding.
Doet dat mee?

---

🌪️ 1990s — Peak Oil, Take 47

• 1996: Peak Oil in 2020.
  We gebruikten in 2020 meer olie dan ooit.

---

🌱 2000s — Het Decennium van “Overmorgen Gaat het Fout”

• 2004: Groot-Brittannië is Siberië in 2024.

• 2005: Manhattan onder water in 2015.

• 2008–2014: “Binnen 5 jaar geen ijs meer op de Noordpool.”

De Noordpool is dunner, maar zeker niet weg.

---

🔥 2010s — Deadlines & Greta als Laatste Hoop

• 2014: 500 dagen tot klimaatchaos.
  Dag 501 werd vooral… een dag.

---

🌦️ 2020s — Het Decennium van Alles Tegelijk

• hittegolven,

• watertekorten,

• strenge winters,

• overstromingen,

• “72-uur noodkoffers”,

• en nieuwe deadlines.

Het is geen onzin dat de wereld verandert — dat doet ze al eeuwen —
maar de smaakversterker van angst maakt elk bericht moddervet.

---

💡 En de rode draad?

De mens is verslaafd aan voorspellingen.
Vooral de sombere.
En elke keer als een deadline niet gehaald wordt, verschuift men gewoon de datum.

Wat zegt dat?

Niet dat klimaat, economie of risico’s onzin zijn.
Maar dat we altijd voorzichtig moeten zijn met absolute zekerheden.
Zeker als ze verkocht worden met urgentie.

Want angst verkoopt.
Maar waarheid vraagt tijd, nuance… en soms een knipoog.

En precies die knipoog wil ik met deze tijdlijn laten zien.
Niet om te bagatelliseren — maar om te relativeren.

Misschien is dat wel de beste manier om gezond te blijven in een wereld vol ruis.

📚 Bronnen & verder lezen

Een greep uit de bronnen waar uitspraken en verwachtingen uit deze blog op zijn gebaseerd:

• Paul Ehrlich – The Population Bomb (1968) Wikipedia-overzicht
• The Limits to Growth (Club of Rome, 1972) Wikipedia-overzicht
• Washington Post (1970) – “Colder Winters May Be the Norm” Artikel
• Time Magazine (1974) – “Another Ice Age?” Artikel
• UNEP – Montreal Protocol (ozonlaag) UNEP-pagina
• US EPA – Acid Rain Program Informatie
• The Guardian (2004) – over het Pentagon-rapport en klimaatscenario’s Artikel
• PolitiFact – fact-check over Al Gore en een ijsvrije Noordpool Fact-check
• FactCheck.org – claims over ijsvrije Noordpool Fact-check
• The Telegraph (2009) – “Just 96 months to save the world” Artikel
• France 24 – berichtgeving over “500 days to climate chaos” Artikel

Deze lijst is niet volledig, maar geeft je genoeg om zelf dieper te graven.

Tags: #doemdenken #klimaatdebate #kritischdenken #mediawijsheid #angstcultuur #satire #geschiedenis #nuchterheid

Het Nederland Dat We Kwijt Dreigen te Raken

De afgelopen maanden kijk ik met groeiende verbazing naar hoe D66 zich gedraagt. Niet meer als partij van idealen, maar als partij van strategie. Alles lijkt gericht op het winnen van zieltjes, op het meebewegen met de stemming van de dag. Wie goed kijkt, ziet geen koers meer — alleen een richting die afhangt van waar de wind vandaan waait.

Wat ooit begon als een partij van vernieuwing, transparantie en gezond verstand, is veranderd in een machtsmachine die vooral goed is in praten. Woorden over klimaat, wonen, onderwijs — ze klinken mooi, maar de werkelijkheid erachter voelt hol. D66 wil “bouwen aan de toekomst”, maar ondertussen breken ze af wat dit land groot heeft gemaakt.

Neem onze boeren. De beste ter wereld. Mensen die met kennis, passie en respect voor natuur en dier voedsel produceren. Vanuit de hele wereld komen ze kijken hoe wij dat hier doen. En wat doen wij? We zetten ze weg als probleem. Terwijl juist daar — op het land, tussen mest en melk, tussen zonsopkomst en regen — de ziel van Nederland leeft.

Hetzelfde zie je bij andere thema’s: klimaat, immigratie, belastingen. Steeds meer regels, steeds hogere lasten, steeds minder ruimte om gewoon te leven. Alles lijkt te draaien om beleid, om systemen, om cijfers — maar wie ziet nog de mens daarachter? De ondernemer die vecht om rond te komen. De boer die zijn grond verliest. De burger die zijn land niet meer herkent.

En dan dat idee van “nieuwe steden bouwen”. Alsof Nederland een leeg canvas is waar je zomaar overheen kunt tekenen. Alsof grond en geschiedenis geen waarde meer hebben. Maar een land is geen spreadsheet. Het leeft van mensen, van gemeenschappen, van vertrouwen.

Ik ben niet tegen verandering. Maar verandering zonder kompas is gewoon verdwalen. En precies dat is wat ik zie gebeuren. Nederland is onderweg — maar niemand lijkt nog te weten waarheen.

We hebben leiders nodig die weer luisteren. Die durven zeggen: genoeg regels, genoeg wantrouwen, genoeg afstand. We hebben een land om te bewaren, geen project om te managen.

Als we zo doorgaan, raken we iets kwijt dat niet meer terugkomt: het Nederland dat we herkennen, voelen, en waar we trots op zijn.

En dan lijkt het erop dat je 50 wordt

Ik zou eerder schrijven over mijn voorspelling voor 2023, maar had er zelf niet zo'n behoeft aan. Ik kijk, luister en verwonder mij wel. En dat mag van mijzelf! Een half jaar niet geschreven en nu had ik er ineens zin in. In de bizarre tijd waar we nog steeds in leven en waar mensen met een mening niet begrepen worden of nog steeds voor alles worden uitgemaakt vind ik een slechte vooruitgang.

Maar waarom schrijf ik nu?
Nou, eigenlijk weet ik het zelf ook niet precies. Wat ik wel weet dat ik 50 wordt en ik meer ben gaan loslaten wat ik niet (direct) kan veranderen. Ik mag ouder worden, maar ik voel me nog net zo als dat ik in de 20 was, geestelijk. Het genieten zit er nog steeds in en dat gaat zoals het nu lijkt niet veranderen. Soms moet je wel zaken uit handen gaan geven en daar heb ik nog wat moeite mee. Ik was lekker aan het straten en tijd zei mijn knie "doe het lekker zelf". Ontsteking met eerst ook nog het vermoeden dat er een bacterie inzat. Gelukkig was het laatste niet het geval. Nu moet ik de rest van het straatwerk uit handen geven, daar heb ik moeite mee. De onzekerheid of het klaar gaat komen voor mijn verjaardag, maar als je het zelf doet kun je alleen jezelf de schuld geven als het niet naar je zin is.

Gezondheid is belangrijk
Als je gezond bent sta je niet overal bij stil. Pas als je wat mankeert komt het vaak rouw op je dak. Zo ook die knie. Toch blijf ik positief en heb ik mijn route iets aangepast, want mijn gezondheid is belangrijk en dat zou voor iedereen moeten gelden. Alleen de overheid ziet het als een kostenpost en heeft het min of meer uit handen gegeven aan bedrijven die maar 1 doel hebben, winst maken. Nu kan ik daar niks aan doen en vind ik het vervelend voor mensen dat ze geholpen kunnen worden, maar dat niet doen door allerlei drempels die zijn opgeworpen. Nu ik zelf in de lappenmand zit besef ik dat alles niet zo vanzelfsprekend is en ook al wist ik het wel, toch moet je het eerst overkomen. Gezondheid heeft bij mij weer een trede omhoog gezet, omdat levensvreugde hangt daar ook mee samen.

Ik kom er niet onderuit
Je ziet het al aan de titel, het is dan zover! Als het goed is ga ik zien waar Abraham de mosterd vandaan haalt. Tja, een wijsheid die ik maar even in het midden laat. Het is maar een getal en als je jong van geest bent zit het wel goed. Eerst wilde ik het vieren met mijn gezin, maar ik kom er toch niet onderuit en ik ben ook wel voor een feestje. Vooral iets met bier een barbecue lijkt me geweldig. Een onbezonnen dag met mooi weer en leuke mensen om ons heen. En zo sta ik ook in het leven. Genieten en beleven. Mocht je de kans krijgen aan het eind van je leven om te vertellen hoe geweldig dat het was, dan moet je het kunnen vertellen en het daarmee ook doorgeven. 

Moment om over na te denken
Ik ben niet echt actief op zoek naar die mooie baan meer, maar realiseer me dat alles gaat om vandaag. Gisteren is geweest en kun je niet meer veranderen. Dat houdt niet in dat wanneer je fouten maakt daar niet van moet leren. Elke dag leer je wel wat en het besef dat je dingen soms recht moet trekken is prima, maar ga verder en bewandel je eigen pad, niet dat van een ander. Ook ik heb directe mensen om mij heen die mij pijn doen/deden. Ik stap daar nu overheen. Het iedereen naar zijn zin maken of zomaar even vergeten zit er niet in. Ik doe dingen fout, gelukkig. Erken ze en waar nodig verbeter ik mijzelf. Merk dat niet iedereen zo in het leven staat of ook in de schoenen van een ander kan staan. Vaak is het ikke. Het is wij, samen die de wereld en je directe omgeving een beetje beter kunnen maken. Niet alles zomaar aannemen en ergens vanuit gaan. Ik riep en roep nog steeds dan ik een man met een gouden hart ben, dat weet ik zeker! Wat ik ook zeker weet is als je mijn hart breekt op welke manier dan ook je moet vechten, want ik wil dat mijn hart ook van goud blijft. En daarom is de koers die ik nu vaar met alle windrichtingen mijn koers. Doelen, dromen en vooruitzichten blijf ik houden, ook die ik niet (meer) over vertel. 

Mooi en onverwacht
Soms vallen dingen/zaken op hun plek als je het niet verwacht. Ik heb keuzes gemaakt die goed uitpakken voor mijzelf en mijn gezin. En oprecht zag ik dat niet aankomen, want het is allemaal onbewust gebeurt. Ik vertrouw erop dat het in de toekomst ook zo zal zijn. En wat ik gedaan heb ook nog groter kan is dat mooi meegenomen. Een soort vertrouwen op het universum zeg maar.

Nog 1 dingetje
Bij mooie dingen horen ook minder leuke dingen. Ik heb besloten om met mensen waarvan ik weet dat alles vanaf 1 kant komt te breken. Ik vraag nooit om wederdiensten of verwacht wat terug. Toch merk ik bij een aantal personen dat ik me daar niet fijn bij voel. Deze mensen krijgen het persoonlijk van mij te horen. Misschien is dat ook wel bij het 50 worden nodig...

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer!

Jouke

Disclaimer: ik ben geen schrijver en schijf vanuit mijn hart. (typ)Fouten en andere beslommeringen hou ik mij niet mee bezig. Doe het ook niet en kijk naar de intentie die ik heb met dit schrijven.